zaterdag 24 september 2011
Brief aan Mathijs
Op de site van Mathijs heeft Lies een nieuw stukje gezet. Zie deze link: www.mathijsdouwe.blogspot.com
zondag 18 september 2011
Bibi Danique moet beter worden
Een jaar geleden overleed Tristen Willem op twee-jarige leeftijd aan kanker (neuroblastoom). Nog geen jaar later - juni dit jaar - blijkt zijn zusje van zeven Bibi Danique dezelfde ziekte te hebben... De ziekte is niet erfelijk, dit is een voorbeeld van ongelooflijk vette, onredelijke en onvoorstelbare pech.
Bibi wordt behandeld in het ons zo bekende AMC-Emmakinderziekenhuis. Door 'onze dokter', degene die vier jaar geleden Mathijs ook heeft behandeld. In ieder geval is Bibi daarbij in goede handen en weten wij dat deze dokter er echt alles aan zal doen om Bibi te helpen.
Voor de behandeling moet Bibi naar Amerika. De verzekering betaalt de behandeling plus de kosten van één ouder die meegaat. Er is geen twijfel over mogelijk dat - vinden L. en ik - beide ouders mee moeten. Als gezin heb je het in deze periode al zwaar. L. en ik hebben het in de periode dat Mathijs ziek was echt moeilijk gehad, laat staan als één van de partners alleen naar Amerika moet. Je kan een gezin in dergelijke zware omstandigheden niet twee tot zes maanden uit elkaar trekken.
Daar is geld voor nodig en er is nu een stichting voor opgericht om het geld voor reis en verblijf van beide ouders binnen te halen.
Als iedereen die vandaag en komende week dit Alpjeop2010-blog leest nu - als hij/zij het kan missen - 10 euro overmaakt naar de Stichting van Bibi dan wordt er weer een paar honderd euro bijgedragen. 10 euro is maar een suggestie. Meer mag ook :-) en voor minder geldt: alle beetjes helpen! Doen dus.
Doneren kan op bankrekeningnummer 57.81.17.878 (ABN AMRO) t.n.v. Stichting TriB4Bibi
Item over Tristen en Dibi in Hart van Nederland zaterdag 16 september http://www.hartvannederland.nl/nederland/overijssel/2011/opnieuw-strijden-tegen-neuroblastoom/
Zie het hele vehaal over Bibi en haar familie: http://www.trib4bibi.nl/over-ons/
Zie het weblog van Bibi: http://www.trib4bibi.nl/blog/
zondag 11 september 2011
Ingeschreven, maar 'met een randje'
Dát het zo belangrijk is om – samen met andere Alpe d’HuZessers – onze best te doen werd deze week weer duidelijk. Marijke Overbeeke overleed afgelopen donderdag aan de gevolgen van een hersentumor. Marijke is de vrouw van Klaas Veenbaas, één van de mensen die al jaren vele uren per week actief in de organisatie van de Alpe d’HuZes is. En er dus voor zorgt dat dit evenement jaarlijks mogelijk is. Marijke zelf hebben wij nooit gesproken, maar óver Marijke spraken wij vrijdag 10 juni – de dag na de beklimming van de Alp – nog met Klaas tijdens het diner in het Palais du Sport boven op de Alp. Klaas schrijft op de site die hij deze week voor zijn vrouw heeft gemaakt:
Wij hebben het Mathijs Douwe Team vandaag ingeschreven voor Alpe d’HuZes. Op 7 juni 2012 gaan wij óók die berg op voor Marijke.
http://www.klaasveenbaas.nl/
http://marijkeoverbeeke.klaasveenbaas.nl/
woensdag 7 september 2011
Aantal nieuwe kankerpatiënten per jaar stijgt met 40% naar 123.000
(bron: KWF)
Vooral door de vergrijzing stijgt het aantal nieuwe gevallen van kanker (de incidentie) met 40% naar 123.000 per jaar in 2020 (in 2007 nog: 87.000). Het aantal mensen dat kanker heeft of had stijgt tot 2020 van 420.000 naar 660.000. Het risico om aan kanker te sterven neemt licht af en overlevingskansen blijven gemiddeld stijgen, door vroegere diagnose en betere behandeling. Deze resultaten komen uit het rapport ‘Kanker in Nederland tot 2020’ van de Signaleringscommissie Kanker (KWF Kankerbestrijding), dat vandaag in Den Haag is aangeboden aan voorzitter Pauline Smeets van de Vaste Kamercommissie voor VWS.
Vooral door de vergrijzing stijgt het aantal nieuwe gevallen van kanker (de incidentie) met 40% naar 123.000 per jaar in 2020 (in 2007 nog: 87.000). Het aantal mensen dat kanker heeft of had stijgt tot 2020 van 420.000 naar 660.000. Het risico om aan kanker te sterven neemt licht af en overlevingskansen blijven gemiddeld stijgen, door vroegere diagnose en betere behandeling. Deze resultaten komen uit het rapport ‘Kanker in Nederland tot 2020’ van de Signaleringscommissie Kanker (KWF Kankerbestrijding), dat vandaag in Den Haag is aangeboden aan voorzitter Pauline Smeets van de Vaste Kamercommissie voor VWS.
Het rapport schetst welke druk de ziekte kanker op onze zorg gaat leggen, door de sterk groeiende zorgvraag van kankerpatiënten. Vanwege deze groei vindt KWF Kankerbestrijding dat de capaciteit aan zorgprofessionals voor diagnose, behandeling en (na)zorg flink omhoog moet en dat extra inspanningen noodzakelijk zijn voor preventie van kanker.
Stijgende incidentie door vergrijzing
Kanker is een ziekte die vooral voorkomt op oudere leeftijd: meer dan tweederde van alle patiënten is ouder dan 60 jaar op moment van diagnose. Meer 65-plussers betekent daarom: een flinke toename van het absolute aantal patiënten met kanker in deze leeftijdsgroep.
Tot 2040 (hoogtepunt vergrijzing) blijft het gemiddelde incidentiecijfer naar verwachting stijgen. Per kankersoort zijn er wel grote verschillen. Zo neemt het aantal mannen dat maagkanker en longkanker krijgt tot 2020 af, terwijl de incidentie van slokdarm-, prostaat-, dikkedarmkanker en melanoom (huidkanker) deze periode toeneemt. Bij vrouwen daalt het aantal gevallen van eierstokkanker, terwijl de incidentie van borst-, long-, slokdarmkanker en melanoom stijgt.
KWF Kankerbestrijding doet op basis van het SCK-rapport de volgende aanbevelingen:
Aanbeveling 1: Meer capaciteit en efficiëntere inrichting zorg
Meer (ex-)kankerpatiënten betekent: meer vraag naar zorg en nazorg bij kanker. De zorg met zijn huidige en dreigende tekorten aan capaciteit, moet zich hierop voorbereiden. Er zijn meer zorgprofessionals nodig, en meer faciliteiten voor diagnose en behandeling. Daarnaast moet de inrichting van de zorg efficiënter, door bijvoorbeeld specialistische kankerzorg waar nodig te concentreren en taken te herschikken.
Meer (ex-)kankerpatiënten betekent: meer vraag naar zorg en nazorg bij kanker. De zorg met zijn huidige en dreigende tekorten aan capaciteit, moet zich hierop voorbereiden. Er zijn meer zorgprofessionals nodig, en meer faciliteiten voor diagnose en behandeling. Daarnaast moet de inrichting van de zorg efficiënter, door bijvoorbeeld specialistische kankerzorg waar nodig te concentreren en taken te herschikken.
Aanbeveling 2: Betere, toegankelijke psychosociale zorg
Het aantal mensen dat kanker overleeft en langer leeft met de ziekte, stijgt. Deze mensen hebben - ook na behandeling van de tumor - behoefte aan medische nazorg en (circa 30%) aan gespecialiseerde psychosociale zorg. Deze psychosociale zorg kan echter beter. KWF Kankerbestrijding vindt dat iedereen kwalitatief goede psychosociale zorg moet kunnen krijgen, vergoed door de zorgverzekeraar.
Het aantal mensen dat kanker overleeft en langer leeft met de ziekte, stijgt. Deze mensen hebben - ook na behandeling van de tumor - behoefte aan medische nazorg en (circa 30%) aan gespecialiseerde psychosociale zorg. Deze psychosociale zorg kan echter beter. KWF Kankerbestrijding vindt dat iedereen kwalitatief goede psychosociale zorg moet kunnen krijgen, vergoed door de zorgverzekeraar.
Aanbeveling 3: Meer aandacht voor preventie van kanker
Een deel van de factoren die eraan bijdragen of je kanker krijgt of juist niet, is te beïnvloeden. Leefstijlfactoren zoals roken, overgewicht, alcoholgebruik, overmatig zonnen en blootstelling aan kankerverwekkende stoffen kunnen worden aangepast. Roken veroorzaakt eenderde van alle nieuwe kankergevallen en juist de kankersoorten waarvoor roken de grootste risicofactor is, gaan het meest toenemen. Het gaat hierbij om: longkanker (bij vrouwen), slokdarmkanker, alvleesklierkanker, blaaskanker, nierkanker en dikkedarmkanker.
Rookvrije samenleving
Door meer aandacht voor (effectievere) preventie kan volgens KWF Kankerbestrijding de stijgende incidentie op langere termijn deels worden onderdrukt. Daarom zet KWF zich komende beleidsperiode (tot 2015) hard in voor een rookvrije samenleving.
Het rapport kwam tot stand onder voorzitterschap van prof. dr. L.A.L.M. Kiemeney (hoogleraar kankerepidemiologie aan UMC St Radboud, Nijmegen), in samenwerking met de Vereniging van Integrale Kankercentra (VIKC).
zondag 4 september 2011
We zijn weer thuis
Het was even onthaasten en ook “leren” om niets te hoeven.
Stokbroodje halen, krantje halen, bij de tent zitten en soms gewoon even niets
doen. Tja, niet echt iets voor ons, maar toch wel even goed. Fredrieke lag
overdag veel in het meer of in het zwembad met haar vriendinnen en ’s avonds
gingen de dames, mooi gekleed uiteraard, paraderen over de camping. Een nieuwe
fase, dit hadden we zo bij haar nog niet eerder mee gemaakt. Op de camping
waren veel Nederlanders, dus soms waren ze ’s avonds met een hele groep en
hadden ze het met elkaar reuze naar hun zin.
Na twee weken in de Jura zijn we nog naar een camping in de
buurt van Parijs gereden, waar we nog een aantal nachten hebben gestaan. Van
daaruit hebben we twee dagen Parijs bezocht. Heel erg leuk. In twee dagen
heeeeel veel gezien en ook heeeeeel veel spierpijn gehad: Eiffeltoren beklommen
(tweede etage met prachtig uitzicht!), Notre dame, Arc de Triomphe, Sacré
Coeur, Montmartre, de Seine, Park Citroen, etc. Veel gereisd met de metro, veel
zwervers gezien (Mathijs zou blut thuis gekomen zijn want die wilde hen zeker
allemaal wat geven…), veel cultuur gesnoven en ook genoten terwijl we zo door
Parijs liepen. Kortom: we hebben een hele gevarieerde vakantie gehad met heel
erg mooi weer.
Nu zijn we weer thuis. En begint alles volgende week weer. Fredrieke
voor het eerst naar de middelbare. De tas voor dinsdag, haar eerste schooldag,
heeft ze al sinds vrijdag klaar staan in de hal. Werken, sporten, etc. etc. En natuurlijk komt Alpjeop 2012 er ook aan!
We zijn benieuwd naar wat het nieuwe seizoen ons weer
brengen zal.
maandag 25 juli 2011
700 euro van anonieme donateur voor actie 2012!
Pauze, pauze, pauze? Ik heb het vorige stukje nog maar net geplaatst of er is al weer nieuws. Goed nieuws! Vandaag kregen wij bericht van aan anonieme donateur dat we voor 2012 alvast op een gift van 700 euro kunnen rekenen! Heel mooi...!!!
Want wij hebben natuurlijk al zitten rekenen. Zowel Lies, als Fredrieke (als ze van school mag) als ik willen graag 7 juni 2012 graag weer aan de startstreep staan onderaan de Alp. Maar ja, dat betekent dat wij als gezin opnieuw fors aan de slag moeten om geld in te zamelen. Om mee te doen moet je per persoon 2.500 euro 'meebrengen' en dat betekent dus voor ons 7.500 euro inzamelen. Daarbij opgeteld dat wij ook beseffen dat wij niet steeds wéér dezelfde mensen kunnen en willen benaderen heeft ons al doen afwegen: 'doen we volgend jaar wel alledrie mee?'. Misschien is het verstandiger dat één van ons niet meedoet, dat scheelt weer 2.500 euro aan actie voeren.
Maar vandaag dus uitzicht gekregen op 700 euro! Dat is nog eens een mooie start van de actie 2012!! Ook zijn er al drie personen (Emmy, Roelie en Mariska) die mij per trainingskilometer willen sponsoren. Zij geven 1 ct per kilometer en mijn doel is - net als in 2010 en 2011 - vooraf 5.000 kilometer te fietsen dus zijn zij maximaal 50 euro kwijt. Als er nog 12 mensen zijn die dit doen haal ik per trainingsrit naar mijn werk 10 euro op. Geeft toch 'enige zin' aan dat fietsen door de polder!
Opgeteld:
- een toezegging voor 700 euro
- 3 x 50 euro als ik 5.000 kilometer train
- een toezegging van 30 euro
- een bestelling voor 100 3D-kaarten (we gaan weer knippen!)a 1 euro
is opgeteld al bijna 1.000 euro voor Alpe d'HuZes 2012. Een mooie basis voor verdere acties!
Aanvulling 27/7: en weer een cent-per-trainingskilometersponsor erbij, mijn broer Koert!
Want wij hebben natuurlijk al zitten rekenen. Zowel Lies, als Fredrieke (als ze van school mag) als ik willen graag 7 juni 2012 graag weer aan de startstreep staan onderaan de Alp. Maar ja, dat betekent dat wij als gezin opnieuw fors aan de slag moeten om geld in te zamelen. Om mee te doen moet je per persoon 2.500 euro 'meebrengen' en dat betekent dus voor ons 7.500 euro inzamelen. Daarbij opgeteld dat wij ook beseffen dat wij niet steeds wéér dezelfde mensen kunnen en willen benaderen heeft ons al doen afwegen: 'doen we volgend jaar wel alledrie mee?'. Misschien is het verstandiger dat één van ons niet meedoet, dat scheelt weer 2.500 euro aan actie voeren.
Opgeteld:
- een toezegging voor 700 euro
- 3 x 50 euro als ik 5.000 kilometer train
- een toezegging van 30 euro
- een bestelling voor 100 3D-kaarten (we gaan weer knippen!)a 1 euro
is opgeteld al bijna 1.000 euro voor Alpe d'HuZes 2012. Een mooie basis voor verdere acties!
Aanvulling 27/7: en weer een cent-per-trainingskilometersponsor erbij, mijn broer Koert!
vrijdag 22 juli 2011
Pauze
Dus… ook wij gaan tot ongeveer half september even niet meer regelmatig bloggen. Als er iets te melden is zal ik wel ‘twitteren’. Die berichten komen ook op deze pagina, hierboven in het rood/gele kader.
Iedereen een prettige vakantie gewenst!
Liesbeth, Niek en Fredrieke
(mooie collage gemaakt door Judith. Twee keer klikken vergroot de foto)
zondag 17 juli 2011
Interview teamlid Mark op intranet van bedrijf waar hij werkt
Mark fietste 9 juni vier keer de Alpe d'Huez op. En haalde voor Alpe d'HuZes/KWF het ongelooflijke bedrag van ruim 8.000 euro op.
Op het intranet van zijn werkgever Genencor verscheen enkele dagen later het volgende interview met Mark.
Cycling up and down the Alpe d’Huez to raise funds to fight cancer. Mark Oostendorp from Genencor Leiden did the impossible.
The Alpe d’Huez: You may know it as one of the main Alpes in the Tour de France. It is very steep and therefore incredibly hard to cycle up. Along with over 4,000 other Dutch people, Mark Oostendorp, Global Sales Director, Genencor Grain Processing, made the impossible possible; cycling up the Alpe d’Huez as many times as possible in one day. Giving up was not an option.
Alpe d'HuZes is an initiative of a Dutch collective of volunteers that aims to raise funds to fight cancer by cycling up the Alpe d'Huez as often as possible in one day. The name of the annually recurring event is a bit of a word play. Alpe d'HuZes is a combination of the Dutch word for "six" and the name of the mountain. Mark: ‘’Six times is doing the impossible; that’s the ultimate target. However, everybody who’s taking on this challenge has his or her own target. My target was four, and for me personally, that was a stretch.’’
Many participants have personal reasons to reach the top. They cycle in memory of those who died too young of cancer and to inspire those who are fighting it. Mark: ‘’My friend Niek Krouwel asked me to participate. He is very involved in this; he lost his 10-year old son Mathijs three years ago, and he himself was cured of colon cancer during that same timeframe. He already participated in 2010 and he is a real inspiration for me. So the thing is… The only possible answer was ‘yes’."
Niek founded the Mathijs Douwe team. His son was a very optimistic boy, who fought against cancer almost half his life. A few weeks before his death in 2008, he said to his grandfather that they should visit the European soccer championships of 2018 together.
The Mathijs Douwe team 2011 consists of six cyclers; Mathijs’ mother, father, three friends and even Mathijs’ 11-year old sister Fredrieke cycled up the mountain. Every team was supported by large numbers of volunteers who were helping out with all activities leading up to the event, during the day itself and of course in the fundraising activity. Mark’s team organized lots of actions, from benefit concerts to painting workshops.
And it paid off; so far his team raised over 49,000 euro’s! Genencor participated with 1,000 euro’s and got its logo on the cycling shirts. Mark: ‘’I am very grateful to Genencor for sponsoring € 1,000 as a company. From individual colleagues I received more than € 700,-. This support felt really good and was very motivating.’’
On June 9, 2011 more than 4,000 Dutch people of all ages cycled up the Alpe. People who sign up to perform such a task, need to realize that they need to be fit to participate.
Mark: ‘’I like doing sports, so for me it was a great combination of one of my favorite hobbies and contributing to a great cause. During the week, we stayed in a small village at the bottom of the Alpe with over 20,000 people. The Dutch crowd had literally taken over the village. Everybody was very open to each other; people shared their personal stories and emotions. The atmosphere was emotional, but it was a party at the same time. People were actually celebrating because we were fighting against cancer and we knew that – ultimately – we are going to win.’’
All team members accomplished their goal. Frederieke’s goal was to cycle up until hairpincurve ten of the twenty one curves of the Alpe. Mark: ‘’This curve was dedicated to Mathijs, there was a poster of him and we had candles. We all stopped there to rest and think. Finally, Frederieke made it all the way up, together with her mother. The emotions were overwhelming and extreme. It was something I have never experienced before.’’
The ultimate goal of Alpe d’HuZes is to support the Dutch Society for Fighting Cancer (KWF Kankerbestrijding). Their vision is that within 10 years cancer will be a chronic illness rather than deadly disease. Everything is based on the absolute belief that you can attain the greatest possible satisfaction if you put your heart and soul into helping others. Mark: ‘’It’s too late for some people, but hopefully not for everybody. Giving up, is not an option.’’
Mother and Frederieke crossing the finish line
Reactions:
Vince Sewalt, USA, says:
Wow....
I am speechless.
Such an inspiration for all.
Thank you, Mark !
Wednesday, 29 June 2011 19:21
Marietjie Bester, New Zealand, says:
Hi Mark!
Congratulations on your personal achievement and thank you for being there for your friends and for helping a much wider community by helping to fundraise towards cancer research. I think cancer awareness has come a long way. Decades ago cancer did not have a name - a person merely "wasted away" and the cause was unknown. These days there appears to be so many people fighting this battle, we all seem to know of at least one person, and there are so many types of cancers that it does feel like a chronic illness, which eventually kills most sufferers. Stories like these does make one realise, again, that you cannot take anything for granted and to really think twice before you grumble about what is wrong in your own life.
I think you are on an incredible journey with this family. I think they are doing amazing as they lost a child, while the father was battling cancer, and they survived all of it and appear to have come out stronger for it. They definitely have my admiration. Keep up the good work and fab support!
Kind regards
Marietjie
Thursday, 30 June 2011 00:07
antoon Tanghe, Belgium, says:
Hi Mark,
Congratulations. A blessed inspiration for all.
God Bless.
Antoon
Thursday, 30 June 2011 08:05
Michael Lykke Bülow says:
Thanks for sharing this story. A great inspiration for us all.....
Thursday, 30 June 2011 09:30
Anonymous says:
What an inspiration. Please tell me how I can contribute a donation. My thoughts and admiration go out to all.
Thursday, 30 June 2011 10:03
Kris Bosma, Netherlands, says:
Great initiative Mark, lets see what else we can do here to give more support!
To all who are looking for additional information you can check out the website:
www.opgevenisgeenoptie.nl
There is also information available there on donations etc. but the downside is that it is all in Dutch.
Thursday, 30 June 2011 15:32
André Klaassen, The Netherlands, says:
Well done Mark, Great Inspiration to balance Sport & Purpose. You have inspired me to get in Shape...
Friday, 1 July 2011 11:09
Leigh Dangler, USA, says:
Hi Mark,
What an amazing story - - both from the standpoint of why you got involved but also the actual task of riding up and down a huge mountain. It just proves the point it takes one person to spark hope around the globe !
Take care,
Leigh
Op het intranet van zijn werkgever Genencor verscheen enkele dagen later het volgende interview met Mark.
Cycling up and down the Alpe d’Huez to raise funds to fight cancer. Mark Oostendorp from Genencor Leiden did the impossible.
The Alpe d’Huez: You may know it as one of the main Alpes in the Tour de France. It is very steep and therefore incredibly hard to cycle up. Along with over 4,000 other Dutch people, Mark Oostendorp, Global Sales Director, Genencor Grain Processing, made the impossible possible; cycling up the Alpe d’Huez as many times as possible in one day. Giving up was not an option.
Alpe d'HuZes is an initiative of a Dutch collective of volunteers that aims to raise funds to fight cancer by cycling up the Alpe d'Huez as often as possible in one day. The name of the annually recurring event is a bit of a word play. Alpe d'HuZes is a combination of the Dutch word for "six" and the name of the mountain. Mark: ‘’Six times is doing the impossible; that’s the ultimate target. However, everybody who’s taking on this challenge has his or her own target. My target was four, and for me personally, that was a stretch.’’
Many participants have personal reasons to reach the top. They cycle in memory of those who died too young of cancer and to inspire those who are fighting it. Mark: ‘’My friend Niek Krouwel asked me to participate. He is very involved in this; he lost his 10-year old son Mathijs three years ago, and he himself was cured of colon cancer during that same timeframe. He already participated in 2010 and he is a real inspiration for me. So the thing is… The only possible answer was ‘yes’."
Niek founded the Mathijs Douwe team. His son was a very optimistic boy, who fought against cancer almost half his life. A few weeks before his death in 2008, he said to his grandfather that they should visit the European soccer championships of 2018 together.
The Mathijs Douwe team 2011 consists of six cyclers; Mathijs’ mother, father, three friends and even Mathijs’ 11-year old sister Fredrieke cycled up the mountain. Every team was supported by large numbers of volunteers who were helping out with all activities leading up to the event, during the day itself and of course in the fundraising activity. Mark’s team organized lots of actions, from benefit concerts to painting workshops.
And it paid off; so far his team raised over 49,000 euro’s! Genencor participated with 1,000 euro’s and got its logo on the cycling shirts. Mark: ‘’I am very grateful to Genencor for sponsoring € 1,000 as a company. From individual colleagues I received more than € 700,-. This support felt really good and was very motivating.’’
On June 9, 2011 more than 4,000 Dutch people of all ages cycled up the Alpe. People who sign up to perform such a task, need to realize that they need to be fit to participate.
Mark: ‘’I like doing sports, so for me it was a great combination of one of my favorite hobbies and contributing to a great cause. During the week, we stayed in a small village at the bottom of the Alpe with over 20,000 people. The Dutch crowd had literally taken over the village. Everybody was very open to each other; people shared their personal stories and emotions. The atmosphere was emotional, but it was a party at the same time. People were actually celebrating because we were fighting against cancer and we knew that – ultimately – we are going to win.’’
All team members accomplished their goal. Frederieke’s goal was to cycle up until hairpincurve ten of the twenty one curves of the Alpe. Mark: ‘’This curve was dedicated to Mathijs, there was a poster of him and we had candles. We all stopped there to rest and think. Finally, Frederieke made it all the way up, together with her mother. The emotions were overwhelming and extreme. It was something I have never experienced before.’’
The ultimate goal of Alpe d’HuZes is to support the Dutch Society for Fighting Cancer (KWF Kankerbestrijding). Their vision is that within 10 years cancer will be a chronic illness rather than deadly disease. Everything is based on the absolute belief that you can attain the greatest possible satisfaction if you put your heart and soul into helping others. Mark: ‘’It’s too late for some people, but hopefully not for everybody. Giving up, is not an option.’’
Reactions:
Vince Sewalt, USA, says:
Wow....
I am speechless.
Such an inspiration for all.
Thank you, Mark !
Wednesday, 29 June 2011 19:21
Marietjie Bester, New Zealand, says:
Hi Mark!
Congratulations on your personal achievement and thank you for being there for your friends and for helping a much wider community by helping to fundraise towards cancer research. I think cancer awareness has come a long way. Decades ago cancer did not have a name - a person merely "wasted away" and the cause was unknown. These days there appears to be so many people fighting this battle, we all seem to know of at least one person, and there are so many types of cancers that it does feel like a chronic illness, which eventually kills most sufferers. Stories like these does make one realise, again, that you cannot take anything for granted and to really think twice before you grumble about what is wrong in your own life.
I think you are on an incredible journey with this family. I think they are doing amazing as they lost a child, while the father was battling cancer, and they survived all of it and appear to have come out stronger for it. They definitely have my admiration. Keep up the good work and fab support!
Kind regards
Marietjie
Thursday, 30 June 2011 00:07
antoon Tanghe, Belgium, says:
Hi Mark,
Congratulations. A blessed inspiration for all.
God Bless.
Antoon
Thursday, 30 June 2011 08:05
Michael Lykke Bülow says:
Thanks for sharing this story. A great inspiration for us all.....
Thursday, 30 June 2011 09:30
Anonymous says:
What an inspiration. Please tell me how I can contribute a donation. My thoughts and admiration go out to all.
Thursday, 30 June 2011 10:03
Kris Bosma, Netherlands, says:
Great initiative Mark, lets see what else we can do here to give more support!
To all who are looking for additional information you can check out the website:
www.opgevenisgeenoptie.nl
There is also information available there on donations etc. but the downside is that it is all in Dutch.
Thursday, 30 June 2011 15:32
André Klaassen, The Netherlands, says:
Well done Mark, Great Inspiration to balance Sport & Purpose. You have inspired me to get in Shape...
Friday, 1 July 2011 11:09
Leigh Dangler, USA, says:
Hi Mark,
What an amazing story - - both from the standpoint of why you got involved but also the actual task of riding up and down a huge mountain. It just proves the point it takes one person to spark hope around the globe !
Take care,
Leigh
donderdag 14 juli 2011
Schande
Dit omdat bewézen is dat meer geconcentreerde zorg én onderzoek er voor kan zorgen dat minder kinderen sterven aan kanker.
Al jaren liggen de academische ziekenhuizen (VU, AMC, UMC, Erasmus etc) dwars. Zij willen hun kinderoncologische afdelingen niet zien verdwijnen naar één nationaal centrum. Waarom? Omdat ze vrezen voor statusverlies en verlies van inkomsten.
Het ministerie en de inspectie onderschrijven de gedachte en het belang van één nationaal kinderoncologisch centrum.
Elk jaar sterven er 150 kinderen aan kanker. Eén centrum - dus meer specialisatie - moet dit terugbrengen naar 50 (!) kinderen.
Elk jaar dat langer moet worden gewacht betekent dat er 100 kinderen éxtra sterven.
Alleen omdat bestuurders van ziekenhuizen voor zichzelf/de eigen organisatie kiezen.
Schande.
Lees dit onthutsende artikel in Medisch contact http://cms.onlinebase.nl/userfiles/cmsvokk/file/28_Van%20Beek.pdf
woensdag 13 juli 2011
"Iedereen vecht met zichzelf..."
Hoe het begonnen is…
In oktober 2010 kreeg ik de vraag van onze achterburen of ik lid wilde worden van het Mathijs Douweteam. Ik mocht er best even over nadenken maar zei al snel ja. Dat kwam eigenlijk door de enthousiaste ervaringen die zij hadden gedeeld met ons toen zij in juni 2010 terugkwamen van de Alpe. Er waren twee kleine probleempjes: ik had geen fiets en ik heb hoogtevrees. Een fiets is zo gekocht, maar die hoogtevrees daar zou ik geen tijd voor hebben want ik moest op de weg letten en er zullen veel mensen langs de kant staan.
De maanden voorafgaand aan dit evenement is er getraind in de sportschool met spinning, buiten gefietst, waar mogelijk deelgenomen aan spinningmarathons en vooral activiteiten georganiseerd om geld in te zamelen. Buitengewoon bijzonder was de bereidwilligheid van basisschool Polygoon. In het laatste jaar dat wij daar nog zijn hebben ze het onderste uit de kan gehaald om de actie te steunen. Kerstmarkt, schilderworkshops, sponsorloop, dvd- verkoop, iedereen was betrokken. Om de kinderen te informeren ben ik met fiets en al in alle klassen geweest. Op de aanwezige digiborden werd direct de Alpe te voorschijn getoverd. De kleuters vonden de berg wel heel erg hoog en groep 8 vroeg zich af of ik dat echt wel ging halen. Buiten school hebben ook vele familieleden en vrienden de actie gesteund.
Deelnemen aan het team betekende 2.500 euro aan sponsorgeld meebrengen. Ik zag daar tegenop. Kon ik dat wel bij elkaar krijgen? Ik heb nog tegen Peter gezegd dat ik het anders zelf wel zou betalen, want die berg, daar moest ik op. Uiteindelijk heb ik met steun van velen een prachtig eindbedrag gehaald.
Het voorbereiden ging niet altijd even soepel. Ik ben drie keer gevallen in de wintermaanden. Onverwachte gladheid en je ligt languit. Open knieën, zere schouder en last van kniebanden dreigden even roet in het eten te gooien. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen en zijn we op zondag 5 juni naar de Alpen gereden. Het is lange tijd spannend geweest of Stijn de stap durfde te zetten om mee te gaan. De afstand tot het ziekenhuis in geval van nood was groot, 60 km en dat belemmerde hem heel erg om een keuze te maken. Alle drie de kinderen hebben bijzonder verlof van school gekregen om bij het evenement aanwezig te zijn.
Maar op zondagavond komen wij met zijn allen aan op de camping. We hebben een gehuurde tent en alles ziet er goed uit. Maar als ik om mij heen kijk bekruipt mij een benauwd gevoel. Ik zie heel hoge bergen en ben bang voor wat komen gaat. Het team is compleet op maandag. Iedereen is goed gearriveerd en we hebben er zin in.
Op maandag rijd ik met Liesbeth een trainingsritje op de Colle d’Ornon, 7-8%. Ik vind het moeilijk om goed te blijven ademhalen, je moet blijven trappen en wilt sneller fietsen dan verstandig is. Ik voel ook druk en emoties. Ik moet het wel halen want ik heb zoveel geld opgehaald. Het is maar oefenen maar je voelt intens waarom je daar bent. Al die kinderen die ik heb verpleegd en die het niet mochten halen zitten op mijn bagagedrager. Onderzoek moet er voor zorgen dat de toekomst beter wordt voor kinderen en volwassenen met kanker. Ik ga bijna tot aan het topje van deze berg en keer in Niek’s kielzog weer naar beneden. Het gaat hard en steil, ik vind het spannend maar het gaat goed. Er volgen twee dagen van gezelligheid en stapelen(dat is Ivar’s term voor flink pasta eten). We vieren de verjaardag van Annet en staan op woensdag te juichen als Eline en Peter over de finish komen bij de Alpe d’Huzus. Voor hen ook een hele prestatie en alvast een voorproefje voor de 9e juni. We zijn enorm trots dat ze het gehaald hebben. We kopen een kaars en plaatsen daarop een sticker. De kaars is voor iedereen die ziek is of is overleden en we laten hem plaatsen in bocht 10. Vannacht worden alle kaarsen aangestoken in alle bochten. Dat moet een prachtig gezicht zijn.
Op donderdagochtend word ik wakker rondom een uur of 3.30 als de fietsers de camping af gaan. Sommigen willen 6 keer, zo ook ons teamlid Ivar. Hij staat om 4.30 bij de start. Grote bewondering voor zijn sportiviteit. Mark wil 4 keer gaan, ook veel getraind en helemaal klaar voor de dag. Hij is ook al vroeg weg. Ik heb besloten later te starten want ik ga niet zo vaak en het is nu nog donker en kouder dan later op de ochtend. Ik lig nog enkele uren te woelen, slapen lukt niet. Kan ik het wel, kom ik wel boven, wat moet ik als het niet lukt?? Allemaal vragen die door je hoofd spelen. Om 7.15 ga ik eruit en kleed mij aan. Fietstenue aan en Mathijs Douweshirt eroverheen. Ik probeer een boterham naar binnen te krijgen maar die wil niet verder dan mijn keel, ik ben gespannen en heb geen trek. Zonder broodje kom ik niet boven…In mijn rugzakje stop ik een banaan en fruitrepen en een rol dextro, bidons gevuld en op naar de start. De dag ervoor heeft een eigenaresse van een souvenirswinkeltje in het dorp aangegeven dat we gek zijn dat we die berg op fietsen. De bewoners van het dorp doen het nooit vertelde ze. Ze vindt het wel knap en geeft prijs dat het tot het eerste dorpje zwaar is, dat is la Garde, ongeveer tot bocht 5. “En daarna?” vraag ik haar. “Dan is het ook nog vreselijk maar dat zie je morgen wel” zegt ze. Met dit in gedachte fiets ik enkele kilometers naar de start. Ik ga over de startmat en zie meteen voor mij al wat de dame uit de winkel bedoelde…
De weg is steil en de afstand van bocht tot bocht is lang en mijn ademhaling schiet tekort. De bochten zijn genummerd en het begint bij 21 beneden aan de berg.
Inderdaad wordt het vanaf het dorpje iets beter maar nog steeds is het steil en intensief. Ik zit uit te hijgen op een muurtje in een bocht als er een jogster naar mij toekomt. Iedereen vraagt aan elkaar hoe het gaat en steunt de ander als het moeilijk is. Zij heet Danielle en biedt aan om mee te rennen als ik fiets. Ze doet niet officieel mee, maar puur als steun. Ik heb er heel veel aan en ze trekt mij door moeilijke momenten heen. Iedereen vecht op die berg en ik kan niet ontkennen dat ik in groot gevecht met mijzelf ben. Hier valt niet op te trainen in de prachtige Flevopolder. Als je niet trapt kiep je meteen om. Ik bedenk mij dat zijwieltjes hier best fijn zou zijn. De versnelling staat heel licht en ik fiets ongeveer 7 km per uur! Ik besluit dat tijd niet uitmaakt en rust wanneer nodig in de bochten. In bocht 10 kom ik in de bocht van Mathijs. Zijn foto staat daar en ik stop om een foto te maken. Op dat moment rijdt Niek voorbij, wel erg toevallig tussen al die ruim 4000 fietsers. Ik word nog kort gefilmd, blijkt later voor omroep Fryslan. Ik geniet ook van de sfeer en het contact met de andere fietsers en het publiek. Dat ik er daardoor twee keer zolang over doe kan mij niets meer schelen. Uithijgend op een muurtje zegt iemand goed bedoeld: kijk eens achter je wat je al hebt gefietst! Ik kijk voorzichtig in de diepte en zie een slingerende weg met duizenden fietsers en heel in de verte een klein dorpje. Mijn ogen geloven het bijna niet maar dat heb ik al naar boven gereden. Diegene bedoelde het goed maar het angstzweet voel ik lopen. De laatste bochten voel ik dat ik er bijna ben. De geluiden van de finishstraat zijn te horen en de laatste bocht wordt genomen. Dan is het bijna onbeschrijfelijk en kom je aan op de top met aan weerszijden van de weg rijen mensen die allemaal joelen, gillen, klappen omdat je eraan komt. Onderweg riep iedereen al: “ kom op Dionne, je kunt het”, je naam staat op je bordje aan je stuur. Pas op dit moment raak ik er echt van overtuigd. In de verte zie ik twee roze dames. Betty en Bea, een prachtig stel dat iedereen vol enthousiasme over de finish sleept. De emoties komen eruit. Ik heb het gehaald!
Ik word in de armen gesloten van de kinderen en wat ben ik gelukkig dat wij niet direct te maken hebben met deze nare ziekte. Iedereen van ons team geeft wat hij of zij kan.
Niek gaat 4 keer, Liesbeth 2 keer, Mark 4 keer, Fredrieke 1 keer en Ivar 6 keer. Ik voel mij verbonden met ons team, we mogen trots zijn.Ik had omgerekend dat ik ruim 500 euro per bocht heb verdiend. Onderweg heeft mij dat wel geholpen om door te zetten. Iedereen is trots dat ik er ben. Ik besluit om niet meer naar beneden te rijden. Het gaat erg hard en ik loop het risico dat ik niet meer boven kom. De sfeer boven is één groot feest. De eerste sms-jes rollen binnen, we worden gezien op tv. Nederland maakt kennis met een evenement waar wij midden in zitten.
Het is emotioneel, positief, indrukwekkend, energiegevend en bijzonder. Niemand fietst voor zichzelf. Iedereen gaat voor het doel. In mijn hoofd zit de man van een collega die op dit moment wordt behandeld. En op mijn bagagedrager zitten ongeveer 200 kinderen die ik heb gekend in de periode dat ik op de afdeling kinderoncologie heb gewerkt. Ze zijn er niet meer, maar in gedachten vandaag heel dichtbij net als alle anderen die gemist worden.
Als ’s avonds om 20 uur blijkt dat wij met elkaar 20 miljoen hebben ingezameld is het helemaal compleet. Als Mathijs Douweteam hebben we daar bijna 50.000 aan bijgedragen.
De dagen na het evenement verlopen nog in een roes. Onze thuiskomst werd extra feestelijk omdat de buren de hele straat hadden versierd. Langzaam groeit het besef dat trots op zijn plek is en dat het inderdaad een stoere actie is. Het duurt ongeveer een week voordat we een beetje geland zijn in het normale leven.
Ik wil iedereen die hieraan heeft bijgedragen hartelijk bedanken. Dankzij jullie steun is het gelukt om die top te bereiken.
In oktober 2010 kreeg ik de vraag van onze achterburen of ik lid wilde worden van het Mathijs Douweteam. Ik mocht er best even over nadenken maar zei al snel ja. Dat kwam eigenlijk door de enthousiaste ervaringen die zij hadden gedeeld met ons toen zij in juni 2010 terugkwamen van de Alpe. Er waren twee kleine probleempjes: ik had geen fiets en ik heb hoogtevrees. Een fiets is zo gekocht, maar die hoogtevrees daar zou ik geen tijd voor hebben want ik moest op de weg letten en er zullen veel mensen langs de kant staan.
Deelnemen aan het team betekende 2.500 euro aan sponsorgeld meebrengen. Ik zag daar tegenop. Kon ik dat wel bij elkaar krijgen? Ik heb nog tegen Peter gezegd dat ik het anders zelf wel zou betalen, want die berg, daar moest ik op. Uiteindelijk heb ik met steun van velen een prachtig eindbedrag gehaald.
Het voorbereiden ging niet altijd even soepel. Ik ben drie keer gevallen in de wintermaanden. Onverwachte gladheid en je ligt languit. Open knieën, zere schouder en last van kniebanden dreigden even roet in het eten te gooien. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen en zijn we op zondag 5 juni naar de Alpen gereden. Het is lange tijd spannend geweest of Stijn de stap durfde te zetten om mee te gaan. De afstand tot het ziekenhuis in geval van nood was groot, 60 km en dat belemmerde hem heel erg om een keuze te maken. Alle drie de kinderen hebben bijzonder verlof van school gekregen om bij het evenement aanwezig te zijn.
Op donderdagochtend word ik wakker rondom een uur of 3.30 als de fietsers de camping af gaan. Sommigen willen 6 keer, zo ook ons teamlid Ivar. Hij staat om 4.30 bij de start. Grote bewondering voor zijn sportiviteit. Mark wil 4 keer gaan, ook veel getraind en helemaal klaar voor de dag. Hij is ook al vroeg weg. Ik heb besloten later te starten want ik ga niet zo vaak en het is nu nog donker en kouder dan later op de ochtend. Ik lig nog enkele uren te woelen, slapen lukt niet. Kan ik het wel, kom ik wel boven, wat moet ik als het niet lukt?? Allemaal vragen die door je hoofd spelen. Om 7.15 ga ik eruit en kleed mij aan. Fietstenue aan en Mathijs Douweshirt eroverheen. Ik probeer een boterham naar binnen te krijgen maar die wil niet verder dan mijn keel, ik ben gespannen en heb geen trek. Zonder broodje kom ik niet boven…In mijn rugzakje stop ik een banaan en fruitrepen en een rol dextro, bidons gevuld en op naar de start. De dag ervoor heeft een eigenaresse van een souvenirswinkeltje in het dorp aangegeven dat we gek zijn dat we die berg op fietsen. De bewoners van het dorp doen het nooit vertelde ze. Ze vindt het wel knap en geeft prijs dat het tot het eerste dorpje zwaar is, dat is la Garde, ongeveer tot bocht 5. “En daarna?” vraag ik haar. “Dan is het ook nog vreselijk maar dat zie je morgen wel” zegt ze. Met dit in gedachte fiets ik enkele kilometers naar de start. Ik ga over de startmat en zie meteen voor mij al wat de dame uit de winkel bedoelde…
De weg is steil en de afstand van bocht tot bocht is lang en mijn ademhaling schiet tekort. De bochten zijn genummerd en het begint bij 21 beneden aan de berg.
Inderdaad wordt het vanaf het dorpje iets beter maar nog steeds is het steil en intensief. Ik zit uit te hijgen op een muurtje in een bocht als er een jogster naar mij toekomt. Iedereen vraagt aan elkaar hoe het gaat en steunt de ander als het moeilijk is. Zij heet Danielle en biedt aan om mee te rennen als ik fiets. Ze doet niet officieel mee, maar puur als steun. Ik heb er heel veel aan en ze trekt mij door moeilijke momenten heen. Iedereen vecht op die berg en ik kan niet ontkennen dat ik in groot gevecht met mijzelf ben. Hier valt niet op te trainen in de prachtige Flevopolder. Als je niet trapt kiep je meteen om. Ik bedenk mij dat zijwieltjes hier best fijn zou zijn. De versnelling staat heel licht en ik fiets ongeveer 7 km per uur! Ik besluit dat tijd niet uitmaakt en rust wanneer nodig in de bochten. In bocht 10 kom ik in de bocht van Mathijs. Zijn foto staat daar en ik stop om een foto te maken. Op dat moment rijdt Niek voorbij, wel erg toevallig tussen al die ruim 4000 fietsers. Ik word nog kort gefilmd, blijkt later voor omroep Fryslan. Ik geniet ook van de sfeer en het contact met de andere fietsers en het publiek. Dat ik er daardoor twee keer zolang over doe kan mij niets meer schelen. Uithijgend op een muurtje zegt iemand goed bedoeld: kijk eens achter je wat je al hebt gefietst! Ik kijk voorzichtig in de diepte en zie een slingerende weg met duizenden fietsers en heel in de verte een klein dorpje. Mijn ogen geloven het bijna niet maar dat heb ik al naar boven gereden. Diegene bedoelde het goed maar het angstzweet voel ik lopen. De laatste bochten voel ik dat ik er bijna ben. De geluiden van de finishstraat zijn te horen en de laatste bocht wordt genomen. Dan is het bijna onbeschrijfelijk en kom je aan op de top met aan weerszijden van de weg rijen mensen die allemaal joelen, gillen, klappen omdat je eraan komt. Onderweg riep iedereen al: “ kom op Dionne, je kunt het”, je naam staat op je bordje aan je stuur. Pas op dit moment raak ik er echt van overtuigd. In de verte zie ik twee roze dames. Betty en Bea, een prachtig stel dat iedereen vol enthousiasme over de finish sleept. De emoties komen eruit. Ik heb het gehaald!
Ik word in de armen gesloten van de kinderen en wat ben ik gelukkig dat wij niet direct te maken hebben met deze nare ziekte. Iedereen van ons team geeft wat hij of zij kan.
Het is emotioneel, positief, indrukwekkend, energiegevend en bijzonder. Niemand fietst voor zichzelf. Iedereen gaat voor het doel. In mijn hoofd zit de man van een collega die op dit moment wordt behandeld. En op mijn bagagedrager zitten ongeveer 200 kinderen die ik heb gekend in de periode dat ik op de afdeling kinderoncologie heb gewerkt. Ze zijn er niet meer, maar in gedachten vandaag heel dichtbij net als alle anderen die gemist worden.
Als ’s avonds om 20 uur blijkt dat wij met elkaar 20 miljoen hebben ingezameld is het helemaal compleet. Als Mathijs Douweteam hebben we daar bijna 50.000 aan bijgedragen.
De dagen na het evenement verlopen nog in een roes. Onze thuiskomst werd extra feestelijk omdat de buren de hele straat hadden versierd. Langzaam groeit het besef dat trots op zijn plek is en dat het inderdaad een stoere actie is. Het duurt ongeveer een week voordat we een beetje geland zijn in het normale leven.
Ik wil iedereen die hieraan heeft bijgedragen hartelijk bedanken. Dankzij jullie steun is het gelukt om die top te bereiken.
Abonneren op:
Posts (Atom)